شعر فارسی آیات غمزه

اندکی بیشتر شکسته نوشت

سید مهدی موسوی — Sun, 23 Nov 2025 15:14:00 GMT

خواست قدری شکسته بنویسد
به خودش گفت با چه ترکیبی
در همین لحظه چشم او برخورد
روی میزش به سرخی سیبی

پس قلم را گرفت در دستش
با نم اشک خود به او رو زد
نام‌هایی نوشت و با آن‌ها
به بَر و روی سیب پهلو زد

از محمد شروع کرد و نوشت
با تمام وجود خویش؛ ولی
چند سالی بر او گذشت انگار
از محمد رسید تا به علی

پس از آن خواست با نوک قلمش
لام‌ این نام رو دو نیمه کند
خوشنویس جوان ولی ترسید
قلمش را به‌ خون ضمیمه کند

بعد از آن بی‌هوا نوشت: حسن
حُسن او را چه بی‌مثال کشید
حرف «سین» را گرفت و با قلمش
تا به سر حدّ اعتدال کشید

دل به دریا زد و‌ نوشت حسین
به خودش جرأت مداخله داد
بین «حاء» حسین و «سین» حسین
او که خطاط بود فاصله داد

با محمد، علی، حسن و حسین
نقش زد روی صفحه دایره‌ای
صفحه مجموعه‌ای نفیس شد و
شد مبدّل به درّ نادره‌ای

جای نامی میان دایره ماند
زد و این بار چشم بسته نوشت
یا علی گفت و نام فاطمه را
اندکی بیشتر شکسته نوشت

می نویسم یا حسن حسن ختامش با خودت

محدثه آشتیانی — Sun, 16 Mar 2025 10:52:00 GMT

می نویسم یا حسن حسن ختامش با خودت
بر لبم ذکر تو را دارم دوامش با خودت

لحظه های عمر خود را می سپارم دست تو
از سلام زندگی تا والسلامش با خودت

از ادب دور است نزدت دست خالی آمدن
زخم هایی کهنه دارم التیامش با خودت

باز هم بال خیالم تا بقیعت پر کشید
من کبوتر می شوم یک روز بامش با خودت

سر به دامان تو خواهم داشت یا زانوی غم
این که باشد لحظه ی مرگم کدامش با خودت

از کریمان کم طلب کردن که کفر نعمت است
حاجتم را هم که می دانی تمامش با خودت

حرف ها در سینه داری و دریغا محرمی

جعفر عباسی — Sun, 16 Mar 2025 08:23:00 GMT

بی تو می ماند فقط رنج عبادت هایشان
بی اطاعت از تو بیهوده ست طاعت هایشانن

حرف ها در سینه داری و دریغا محرمی
مردها در سینه می ماند شکایت هایشان

سکه ها اهل طمع را چون غلامی می حرند
لشکری رفتند و پایین بود قیمت هایشان

خون دل از سرزنش ها می خوری و می خورد
بر دل آیینه ات سنگ ملامت هایشان

ای امیر صف شکن صفین به خود لرزیده است
پیش شمشیر تو پوشالی ست هیبت هایشان

بر تن دشمن به جز پیراهن نیرنگ نیست
نیستیی یک لحظه غافل از سیاست هایشان

شانه هایت امتداد کوه صبر مرتضاست
خم نخواهد کرد پشتت را خیانت هایشان

انتظار تیز تیغ ما به پایان می رسد
تازه آن وقت است آغاز مصیبت هایشان

باشد یکی قیام حسین و قعود تو

علی انسانی — Tue, 26 Mar 2024 01:32:00 GMT

برای حاج قاسم سلیمانی

خدا که دید به حق نفس مطمئنه شدی
شنید نغمه‌ی غیبی ارجعی گوشَت
تویی تو قاسم ابن الحسن، حسین‌مرام،
که شد شهادت احلیٰ من العسل نوشَت

در مدح امام حسن مجتبی علیه السلام

ای از بهار، باغ نگاهت بهارتر
از فرش، عرش در قدمت خاکسارتر

شبنم زپاکی تو به گلبرگها نوشت
گل پیش روی توست ز هر خار خارتر

باران کَرَم نمود و ترنم‌کنان سرود
کز هرچه ابر دست تو گوهرنثارتر

در قاب قلب، عکس به جز هشت و چهار نیست
وز هرچه یادگار، شده ماندگارتر

نامت حسن ولیک به هر حسن احسنی
ناورده دست صُنع زتو شاهکارتر

زخم زبان زدوست فزون‌تر ز دشمنان
آئینه‌ای نبود زتو بی‌غبارتر

آتش‌بس است و بس برِ دشمن سکوت تو
ورنه نبود کس زتو بااقتدارتر

تنهاترین امام حسن بر حسین هم
بودی گزین و از همگان حق‌گذارتر

مظلوم مقتدر چو تو چشم زمان ندید
نستوه و مثل کوه، وزآن استوارتر

باشد یکی قیام حسین و قعود تو
گشتی پیاده تا که شود او سوارتر

تو با صلاح رفتی و او با سلاح رفت
تیغی دو دم گذاشت علی ذوالفقارتر

هر غنچه که بر تو می‌فرستد صلوات

هادی فردوسی — Tue, 21 May 2019 21:03:00 GMT

با نام تو عشق، سرمدی خواهد شد
دل‌ها همه خالی از بدی خواهد شد
هر غنچه که بر تو می‌فرستد صلوات
یک روز گل محمدی خواهد شد

با نور علی دل به سیاهی ندهم
جز او به ولایتی گواهی ندهم
بر درگه مرتضی گدایی عشق است
آن را به هزار پادشاهی ندهم

زیبایی و ماه مست و دیوانه‌ی توست
بی‌تابی و هر ستاره پروانه‌ی توست
آن قدر کریمی که همه می‌دانند
خورشید گدای کوچک خانه‌ی توست

سلام ما به شهیدی که از عشیره ی شعر است

علیرضا قزوه — Sun, 03 Jun 2018 00:56:00 GMT

سلام بر رمضان و طلوع ماه تمامش
هزار بار درود و هزار بار سلامش

سلام ما به شهیدان شعر در شب دیدار
علی الخصوص به شوریدگان دعوت عامش

سلام ما به حسن آن شهید حسن و کرامت
که دست فتنه سرانجام زهر ریخت به کامش

سلام ما به حسن آن که روشنان دو عالم
هماره سکه ی خورشید می زنند به نامش

سلام ما به شهیدی که از عشیره ی شعر است
گشوده ایم همه روزه را به شهد کلامش

در این زمانه ی دشوار در کنار علی باش
به غیر خون جگر هر که هر چه خورده حرامش

تو شاه شدی شاه من العزة للّه

حسین عباسپور — Sat, 25 Nov 2017 10:03:00 GMT

ای روشنی روی تو تابنده تر از ماه
گیسوی سیاه تو پر از عطر سحرگاه

من عبد شدم عبد تو المنه للعشق
تو شاه شدی شاه من العزه للّه

دل تنگم و دل باخته، دلگیر و دل آشوب
دل رحمی و دل سوخته، دل خونی و دل خواه

کوتاه نشد سایه ی تو از سر این شعر
هر چند که دستش شده از وصف تو کوتاه

هر قدر شماتت شدی از سوی ذلیلان
هرگز نگرفت آینه ی قلب تو را آه

شد عاقبت از غربت تو خون، جگر تشت
زینب چه کشیده ست در آن لحظه ی جانکاه!

دعای زنده دلان صبح و شام یا حسن است

محمد سهرابی — Sun, 11 Jun 2017 00:08:00 GMT

دعای زنده دلان صبح و شام یا حسن است
که موی تیره و روی سفید با حسن است

مبین ز نسل حسن هیچ کس امام نشد
به حسن بینی اگر هر امام را حسن است

به کفر گفت که دست حسن دوایی نیست
درست گفت برادر، خود دوا حسن است

حسین می شنوم هرچه یا حسن گویم
دو کوه هست ولی کوه بی صدا حسن است

حسین نهی به قاسم دهد حسن دستور
ز من بپرس که سلطان کربلا حسن است

بخوان به نام پسر تا پدر دهد راهت
بیا که کنیه شیرخدا اباحسن است

ماه مبارک رمضان روی ماه توست

سیدمحمدرضا شرافت — Thu, 08 Jun 2017 23:54:00 GMT

با نیت نگاه تو آغاز می کنم
احساس خویش را به تو ابراز می کنم

شوقی درون سینه ی من جا گرفته است
حسی غریب در دل من پا گرفته است

حسی میان غربت و شادی و شوق و غم
حسی که گاه می چکد از چشم در حرم

ماه مبارک رمضان روی ماه توست
باید سرود شعر که مضمون نگاه توست
::
من زائر نگاه توام از دیار دور
آن ذره ام که آمده تا پیشگاه نور

در نام تو چه حس غریبی نهفته است
در نام تو چه خاطره ها می شود مرور

آقا غریب هستی و وقت سرودنت
حسی غریب در دل من می کند ظهور

من هم غریب مثل تو یا ایهالغریب
من کی صبور مثل تو یا ایهالصبور؟

با تو چقدر ماهیتم فرق می کند
مانند ایستادن شب در حضور نور
::
در پیشگاه آینه مرد مقربی
تو بضعه الرسولی و ریحانه النبی

ای نور روشنای دل و خانه ی نبی
ای جایگاه عرشی تو شانه ی نبی

روح تو آسمان نه که هفت آسمان کم است
نور تو ابتدای جهان روح عالم است

از قلب تو ندیده ام آقا رحیم تر
از بخشش و کرامت دستت کریم تر

حاتم به دست بخشش تو بوسه ها زده است
نزد فقیر بر لب تو نه نیامده است
::
مضمون بی بدیل غزل ها تبسمت
می آورد به وجد غزل را تبسمت

غمگین ترین روایت دنیاست اشک تو
شیرین ترین حکایت دنیا تبسمت

در هر نگاه تو چقدر غم نشسته است
غم می چکد ز چشم تو اما تبسمت...

یک شهر پیش روی تو دشنام هم دهد

پاسخ نمی دهی تو مگر با تبسمت

شیرین تر است نزد فقیران کدامیک
خرمای دست بخشش تو یا تبسمت؟

سنگ صبور! مأمن غم ها و درد ها!
ای خانه ات پناه همه کوچه گرد ها

صلحت حماسه ای ست که با روضه توأم است
صلحت چقدر آینه دار محرم است

باید شناخت صبر و شکیبایی تو را
باید گریست یک دهه تنهایی تو را

در لحظه لحظه زندگی تو غم است آه
غربت همیشه با دل تو توأم است آه

هرلحظه ی تو بوده نشان از غریبی ات
وای از غم دل تو امان از غریبی ات

عمری غریب بوده ولی صبر کرده ای
مانند لحظه های علی صبر کرده ای

زیر پایش خدا غزل می ریخت

سید حمیدرضا برقعی — Thu, 08 Jun 2017 23:50:00 GMT

زیر پایش خدا غزل می ریخت
غزلی را که از ازل می ریخت

آن امامی که تا سحر دیشب
روی لب های من غزل می ریخت

آن که در جیب کودکان یتیم
قمر و زهره و زحل می ریخت

آن کریمی که در پیاله ی دست
هر چه می ریخت لم یزل می ریخت

از هر آن کوچه ای که رد می شد
حُسن یوسف در آن محل می ریخت

تیغ خشمش ولی زمان نبرد
رنگ از چهره ی اجل می ریخت

شتر سرخ را به خون غلتاند
لرزه بر لشکر جمل می ریخت

آن امامی که روز عاشورا
از لب قاسمش عسل می ریخت

نور خدا را چشمهایت مستدل کرد

قاسم صرافان — Thu, 08 Jun 2017 22:33:00 GMT

پیچیده در این کوچه‌ها عطر عبایت
همراه با نجوای زیبای دعایت

در جام چشمان زلالت شور داری
در کیسه با خرما مگر انگور داری؟

دارد شراب کوثری میخانه‌ی تو
شال شکوه حیدری بر شانه‌ی تو

با نان و خرما مي‌رسي، من هم يتيمم
اما نه خرما، مست دستان کريمم

مي‌زد به پايت بوسه لب‌هاي مدينه
اي خوش به حال نيمه شب‌هاي مدينه

در دست هايت ياکريمان لانه دارند
وقت قنوتت قدسيان پيمانه دارند

نوشيده‌ام با قدسیان ساغر به ساغر
نوشیده‌ام با نام تو تا جام آخر

از واژه‌ها مِی مي‌چکيد و مي‌نوشتم:
سرمست آقاي جوانان بهشتم

شمس ابن شمسی، آبروی آفتابی
با صحن خاکی، ساقی ابن بوترابی

ميخانه‌ خاکي غبارش هم شراب است
اِنعام صحن خاکيت هم بي حساب است

این مثنوی تا یاد سردار جمل کرد
روح القدس گویی هوای این غزل کرد

«یا محسن»م در حال مستی «یا حسن» شد
نامت قلم را محو نوری در ازل کرد

من در زمان آواره‌ آن لحظه هستم،
وقتی که دستان تو «قاسم» را بغل کرد

آنگونه او را خوش در آغوشت کشیدی
تا بی تو بودن مرگ را پیشش عسل کرد

دست کریمت یاکریمان را غذا داد
شاه و گدا را لطف تو ضرب المثل کرد

با تو وجود عشق اثباتی نمی‌خواست
نور خدا را چشمهایت مستدل کرد

آورده‌ای از آسمان نور خدا را
چشم تو روشن کرد چشم مرتضی را

پای تو دوش مصطفی را عرش کرده
جبریل بالش را برایت فرش کرده

پای پیاده کعبه می‌آید به سویت
لب های زمزم تشنه‌ آب وضویت

روح تو را از نور زهرا آفريدند
از اسم تو اسماء حسنا آفريدند

نام حسن يعني تمام حُسن دنيا
حالا من و دست کريم آل طاها

و کربلای سکوتی و چارده قرن است...

سید حمیدرضا برقعی — Mon, 07 Nov 2016 03:12:00 GMT

هنوز راه ندارد کسی به عالم تو
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو

نسیم پنجرهء وحی! صبح زود بهشت
"اذا تنفس ِ" باران هوای شبنم تو

تو در نمازی و چون گوشواره می لرزد
شکوه عرش خدا، شانه های محکم تو

به رمز و راز سلیمان چگونه پی ببرم؟
به راز عِزّةُ للّه نقش خاتم تو

من از تو هیچ به غیر از همین نفهمیدم
که میهمان همه ماییم و میزبان همه تو

تو کربلای سکوتی و چارده قرن است
نشسته ایم سر سفرهء مُحرم تو

چقدر جملهء"احلی من العسل " زیباست
و سالهاست همین جمله است مرهم تو

هوای روضه ندارم ولی کسی انگار
میان دفتر من می نویسد از غم تو

گریز می زند از ماتمت به عاشورا
گریز می زند از کربلا به ماتم تو

فقط نه دست زمین دور مانده از حرمت
نسیم هم نرسیده به درک پرچم تو

کریمی که از کودکی می شناسم...

حسین عباسپور — Mon, 07 Nov 2016 02:49:00 GMT

صبوری به پای تو سر می گذارد
غمت داغ ها بر جگر می گذارد

کمی خواستم از غریبی بگویم
نه؛ این بغض سنگین مگر می گذارد؟

و حتما شبیه همان مرد شامی
نگاه تو در من اثر می گذارد

کریمی که از کودکی می شناسم
قدم روی چشمان تر می گذارد

دلم باز با یاد غم هایت آقا
غریبانه سر روی در می گذارد
....
نمک ریخت یک شهر بر زخم مردی
که دندان به روی جگر می گذارد

تنهایی ات، تنهایی ات، تنهایی ات، مرد!

اعظم سعادتمند — Mon, 07 Nov 2016 02:08:00 GMT

از شهر من تا شهر تو راهی دراز است
اما تو را می بیند آن چشمی که باز است

در عکس ها دیدم مزارت را و عمری ست
شمعی به یادت در دلم در سوز و ساز است

از هر غریب و آشنا پرسیدم از تو
گفتند بیش از هر کسی مهمان نواز است

مردی که زانو زد جمل با ضرب تیغش
می لرزد آن وقتی که هنگام نماز است

در باد، بیرق های خونین محرم
در امتداد پرچمت در اهتزاز است

تنهایی ات، تنهایی ات، تنهایی ات، مرد!
بیش از تمام دردهایت جانگداز است

اما نشد - آنقدر اندوهت کهن بود -
بنویسم از چشمان تو شعری که تازه ست

هر قدر که مي خواست گدا، شاه کرم داشت

زهرا بشری موحد — Mon, 20 Jun 2016 22:19:00 GMT

هر قدر که مي خواست گدا، شاه کرم داشت
آن قدر که پيش کرمش، خواسته کم داشت

در خانه ی او بود که در اوج غريبي
دل هاي غريبان جهان، راه به هم داشت

دلخوش به نفس هاي مسيحايي او بود
شب هاي مدينه که فقط غربت و دم داشت

داغي شده بر سينه ی غم هاي وسيعش
يک کوچه ی باريک که بيش از همه غم داشت

راحت شد از اندوه جفاکاري ياران
اي کاش که ياري به وفاداري سم داشت

اي آينه ها آينه ها! ذکر بگيريد
اي کاش حرم داشت حرم داشت حرم داشت ...

امامی که یک عمر زخم زبان خورد

محمد میرزایی — Fri, 11 Dec 2015 08:01:00 GMT

چه شد؟ عاقبت زهر را بی امان خورد
امامی که یک عمر زخم زبان خورد

امام کریمی که یک عمر، دنیا
فقیرانه از سفره اش آب و نان خورد

امام بزرگی که هر لقمه اش را
نشست و کریمانه با کودکان خورد

امامی که از کودکی داغدار است
که از کوچه ای سیلی ناگهان خورد

چه باید نوشت از دل بیقرارش؟
از آن خون دل ها که از این جهان خورد

چه خون جگرها که از دشمنانش
چه زخم زبان ها که از دوستان خورد

چه شد؟ عاقبت زهر را بی امان خورد
امامی که یک عمر زخم زبان خورد

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

مهدی زارعی — Thu, 10 Dec 2015 10:45:00 GMT

شاعر چنان شکست در اين غم، که هم زمان ـ

با مرگ ماه، پير شد و جان سپرد، جان!

آن که نبود و بود، صدا زد: بمان، نرو!

عمرت به نيمه هم نرسيده، نرو، بمان!

آن وقت در جنازه ي او از خودش دميد

دستور داد: زنده شو! لب باز کن! بخوان!

شاعر نفس کشيد، دوباره نفس کشيد

اما به سمت عقربه ها نه، به عکس آن؛

يعني پس از جواني و پيري و بعد مرگ

اين بار مُرد و پير شد و باز شد جوان

وقتي نشست، شعر دوباره شروع شد

هر واژه شد مسافر و هر بيت، کاروان

پس کاروان رسيد به مردي خداي وار

فرزند آب و آينه،دريا و کهکشان

لب که گشود، عطر بهار از لبش وزيد

لب را که بست، قافيه خشکيد و شد خزان

با او کمي فضاي غزل عاشقانه شد

شاعر نوشت: مي شود از چشم هايتان ـ

شعري سرود تا همه ي شاعران شهر

حيران شوند و واله و انگشت بر دهان

اما چگونه مي شود از دردتان نوشت؟

از درد، درد، درد رسيده به استخوان!

از دردهاي مرد سترگي که لشکرش:

يا «بندگان» شهوت و يا «بندگان» نان

مردي شگفت، «کوخ» تباري که جاي «جنگ»

با «صلح» داد هيبت هر «کاخ» را تکان

با همسري به هيأت جادو، زني که داشت ـ

در عمق چشم هاش دو تا جام شوکران

عمري «کبوتر»ي که خود از عرش بود، بود ـ

با «جغدِ» هم پياله ي شيطان، هم آشيان

آخر کدام درد، از اين درد، دردتر»

مردي درون خانه ي خود بين دشمنان!

«خون جگر»؟ نه، «خون» و «جگر» آمدند و شد ـ

درياي نور، چشمه ي خون از لبش روان!

لبريز تير شد کفنش، شهر، کِل کشيد

ننگ آن قدر که لوح و قلم، اَلکن از بيان

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

يا بين «دفن و شادي» و «تابوت با کمان»؟!

سوگ آنچنان وزيد که شاعر به باد رفت

بادي چنان سياه که تاريک شد جهان

هر بيت: کاروان عزا و عذاب شد

هر واژه: يک مسافر زخمي و ناتوان

شاعر نوشت: کشت مرا سوگ اين سفر

بس کن غزل! بمير قلم! لال شو زبان!

در ازدحام تهمت و تیغ و تزویر

ابوالقاسم حسینجانی — Wed, 09 Dec 2015 13:50:00 GMT

در ازدحام تهمت و تیغ و تزویر
راحت نمی شود گرفت
وقتی که
بعد از مرگ نیز
تیرباران شوی؟!

چه حلم دامنه داری، چه صبر باصبری

عباس چشامی — Thu, 19 Nov 2015 07:22:00 GMT

صدای درد به آن سوی زور و زر نرسید
صدا مقابل خود ماند، دورتر نرسید

صدا نجیب تر از قطره های باران بود
ولی به هرزه علف های کور و کر نرسید

مگر کبود به پهلوی مادرش ننشست؟
مگر که سرخ به پیشانی پدر نرسید؟

مگر مصیبت یاران رفته نوش نکرد؟
هزار زخم به بال و پرش مگر نرسید؟

چرا پس آن همه را این زمانه برد از یاد؟
چرا غریبی این عاشقی به سر نرسید؟

یگانه پرچم سرخ حسین را او دوخت
چه غم به دامن کرب و بلا اگر نرسید

::
چه حلم دامنه داری، چه صبر باصبری
رها نکرد تو را تا که بر جگر نرسید

باز با اسم تو گریه کردم

حسین عباسپور — Thu, 19 Nov 2015 07:09:00 GMT

چشم های تو عین الیقین بود
ردپایت صراط المبین بود

مقصد و مبدات عرش اعلی
خاک بوست زمان و زمین بود

لطف تو بیشتر از توقع
سهم تو کمتر از خوشه چین بود

باز با اسم تو گریه کردم
اشک با نامت از بس عجین بود

ای کریمی که زخم زبان خورد
ای امیری که تنهاترین بود

خنجر جهل سایه به سایه
در پی قتل تو در کمین بود

عاقبت ریخت زهر خودش را
همسرت مار در آستین بود

در کوچه می وزند به شوقش نسیم ها

فاطمه نانی زاد — Wed, 18 Nov 2015 04:45:00 GMT

در کوچه می وزند به شوقش نسیم ها
گل می کنند در نفس او شمیم ها

در دست هاش یاس و انار و کبوتر است
وقتی که می رسند کنارش یتیم ها

بر شانه آسمان اجابت نشانده است
پر می زنند دور و برش یاکریم ها

غلطانده است آن شتر سرخ را به خون
تا بیش از این شکسته نگردد حریم ها

از کوچه ها و خاطره هایش گریز نیست
خونین دل است خاطر او از قدیم ها

شیرین تر از عسل به لب قاسمش رسید
وقتی که کشته شد به بلای عظیم!... ها!

بگذار باشد آخر اين داستان باز

حسین عباسپور — Sat, 20 Dec 2014 20:07:00 GMT

چشمان تو راهي است سوي آسمان باز
دستت گره ها کرده از کار جهان باز

بر دوستدارت در نخواهي بست وقتی
بوده دراين خانه رو به دشمنان باز

حق داشتی از من نگاهت را بگیری
آغوش وا کردی برایم مهربان باز

ای وای از آن روزی که جانت را گرفتند
اي واي ازآن روزي كه شد در ناگهان باز

ديدي میان کوچه حیدر دست بسته است
پهلوي در ديدي كه مادر هست جانباز

سخت است از اين بيشتر روضه بخوانم
بگذار باشد آخر اين داستان باز

این اتفاق همیشه نمی افتد

ابوالقاسم حسینجانی — Sat, 20 Dec 2014 14:38:00 GMT

... این اتفاق
همیشه نمی افتد
که انسان
از دست آب، آتش بگیرد

طاقت نداشتـــم بشود روضه باز تر...

سیده تکتم حسینی — Sat, 20 Dec 2014 07:50:00 GMT

روی تـــو از نسیــــم سحــر دلنــوازتر

گیســوی توست از شب یلـــدا درازتر

روی تو باز بــــود و در خانـــه ی تو باز

ای چشمهایت از همه مهمان نواز تر

هرگــز یتیـــم های مدینــــه ندیده اند

از ذکر مهربان حســن (ع) چاره سازتر

صلح تو شد دلیل سرافرازی حسین(ع)

ای از تمــام اهــل جهـــان سرفــرازتر

امــا شریک زندگـی ات دشمن تو بود

مولا کــــدام داغ از ایــن جانگــــداز تر ؟

از تیـــرها نگفتم و تابوت زخمــی ات

طاقت نداشتـــم بشود روضه باز تر...

رنجی که من کشیده ام از آشنایی است

محمدجواد غفور زاده — Sat, 20 Dec 2014 05:37:00 GMT

دل بی شکیب از غم فصل جدایی است
جان، بی قرار لحظه ی وصل خدایی است

این شامِ هجر نیست، که باشد شب وصال
این روزِ مرگ نیست، که روز رهایی است

این زهر نیست، شربتِ شیرین آرزوست
این کوزه نیست، چشمه ی حاجت روایی است

هرگز ننالم از غمِ بیگانه، ای دریغ
رنجی که من کشیده ام از آشنایی است

شد روزگارِ من، سپری سال های سال
با همسری، که شیوه ی او بی وفایی است

من در وطن غریبم و تنها، کسی نگفت
این شاهد شهید مدینه، کجایی است

یارانِ من، ز باغ وفا گل نچیده اند!
آیینِ مهرورزیِ آنان، ریایی است

در تنگنای سینه ی من، این دل صبور
آیینه ی مجسّمِ صبرِ خدایی است

دارم هزار عقده به دل، باز طبعِ من
مثل نسیم، عاشق مشکل گشایی است
*
فرمود با برادر خود: غنچه ی مرا
با خود بِبَر، که بوی خوش آشنایی است

تو باغبانِ گلشنِ عشق و شهادتی
این ارغوانِ عاشقِ من، کربلایی است

فردا که تیر، بوسه به تابوت من زند
بال و پرِ بلندِ عروجِ نهایی است

دانی که در بقیع چرا چلچراغ نیست؟
خورشید، بی نیاز ز هر روشنایی است

اشک ستاره، دسته گل تربت من است
شعر «شفق» اشاره ای از غربت من است

قامت دین را نماز بی بصیرت ها شکست

حسین عباسپور — Sat, 29 Nov 2014 06:17:00 GMT

سکه ها ایمانشان را برد بیعت ها شکست

یک به یک سردارها رفتند قیمت‌ها شکست

دست بدعت جانماز از زیر پای او کشید

در شب شومی که قبح هتک حرمتها شکست

خنجر مأموم بر پای امامش زخم زد

قامت دین را نماز بی بصیرت ها شکست

دشمنان زخمش زدند و دوستان زخم زبان

آه این آیینه را سنگ ملامت ها شکست

زهر جعده تلخ تر از صلح تحمیلی نبود

زهر را نوشید و بغضش بعد مدت ها شکست

شمشیرت از حرارت تدبیر آب خورد

جواد محمدزمانی — Thu, 18 Sep 2014 06:46:00 GMT

در جوشت ای بهار، گل باده پا گرفت
برخاستی به جلوه، هر افتاده پا گرفت

ای پا نهاده شور تو در جاده های نور
ای آنکه شوقت از دل سجاده پا گرفت

پا پس کشید بُخل و، حسد دست بسته ماند
تا لطفِ تو به مردم آزاده پا گرفت

شمشیرت از حرارت تدبیر آب خورد
فریادت از سکوت در این جاده پا گرفت

از دانه ای که صبر تو در خاک می نشاند
هفتاد و دو شقایق دلداده پا گرفت
::
این سر، دوباره سوده به خاک بقیع شد
ناگاه، طرحِ یک غزلِ ساده پا گرفت

به بود و نبود آب، کاری ندارم

ابوالقاسم حسینجانی — Sun, 14 Sep 2014 12:32:00 GMT

دیگر
به بود و نبود آب، کاری ندارم
وقتی که می بینم
در آتش گرفتن جگرِ پاره پاره ات
آب نیز دست دارد!

تنهایی...

ابوالقاسم حسینجانی — Sun, 14 Sep 2014 12:31:00 GMT

تنهایی
مرگ غریبی است

از سرش هرچند روزی سایبان برداشتند...

حسین عباسپور — Tue, 15 Jul 2014 05:53:00 GMT

بارها از سفره‌اش با این که نان برداشتند
روز تشییع تنش تیر و کمان برداشتند
مردم این شهر در ظاهر مسلمان عاقبت
با صدای سکه دست از دینشان برداشتند
بر سر همسایگانش سایه‌ای پرمهر داشت
از سرش هرچند روزی سایبان برداشتند
بذر ننگین جسارت بر تن معصوم را
این جماعت کاشتند و دیگران برداشتند
دست‌هایی که بر این تابوت تیر انداختند
چند سال بعد چوب خیزران برداشتند

تقويم، بي تو، هرچه که باشد قشنگ نيست

مهدی زارعی — Tue, 24 Jun 2014 09:32:00 GMT

پيراهن سپيد ستاره سياه بود

تابوت شب روان و بر آن نعش ماه بود

خورشيد: کوهي از يخ و هر چه درخت:سنگ

بي ريشه بود هر چه که نامش گياه بود

دنيا مکدر از عبث هر چه هست و نيست

در خود زمين: تکيده، زمانه: تباه بود

بي شک «هبل» خداي ترين خدايگان

«عزي» براي جهل عرب تکيه گاه بود

کعبه پر از شکوه و شعف، شور و زندگي

اما براي روح بشر قتلگاه بود

شهري پر از کنيزک و برده، که هرچه مست

خمرش به جام و عيش مدامش به راه بود

با هر پسر وليمه و شادي، ولي چه چيز

در انتظار دختر يک «روسياه» بود؟¹

در چشم هاي وحشي بابا، دو دست گور

تنها پناه دخترک بي پناه بود

بابا به روي ننگ قبيله که خاک ريخت

تنها سؤال دخترکش يک نگاه بود

لبريز بغض ، بر دو دهاني که مي شدند

هر بار باز و بسته، «دعا»؟ نه، دو «آه» بود!

روشن: سياه و خوب: بد و هر چه خير: شر

عصيان: ثواب و صحبت از ايمان: گناه بود

سير سقوط، معني سير و سلوکشان

اوج صعودها همه در عمق چاه بود

اين گونه شد که نعره زد ابليس: اي خدا

حق با من است، خلقت تو اشتباه بود...

فوج ملک به ظن غلط در گمان شدند

با طرح نکته اي همگي نکته دان شدند

طوفان شک وزيد و ملائک از آسمان

با کشتي شکسته به دريا روان شدند

عرش از درون به لرزه در آمد که بس کنيد

از اين به بعد اهل زمين در امان شدند

شک شد يقين و «کن فيکون» بانگ برگرفت

بود و نبود، آن چه نبودند، آن شدند

برقي زد آسمان و زمين غرق نور شد

يک يک ستارگان همگي کهکشان شدند

مردان گوژپشت و درختان پير و خشک

قد راست کرده، باز نهالي جوان شدند

بر قبر کوچک و بي نام و بي شمار

حک شد که بعد از اين پدران مهربان شدند

هر سنگ: شاخه اي گل و هر سخره: جنگلي

انبوه رنگ ها همه رنگين کمان شدند

«کسري» شکست و آتش «آتشکده» نشست

«رود» از خروش ماند و علائم عيان شدند

اهل زمين بدون پر و بال پر زدند

مردم تمام سالک هفت آسمان شدند...

اما دوباره بوي شب و بوي شر رسيد

يعني که وقت رفتن خورشيد سر رسيد

سکّويي از جهاز شتر که درست شد

و هرچه بازمانده که از پشت سر رسيد ـ

خيل ستاره ـ مرد و زن ـ آن دشت را گرفت

خورشيد لب گشود: زمان سفر رسيد!

پيوندها گسست و پل آسمان شکست

صبحِ امان گذشت و شب آمد، خطر رسيد

خورشيد روز هر که منم، بعد من فقط

ماه شبش کسي ست که اکنون اگر رسيد ـ

در دست هاي عرشي من، دست هاي او

دست «قضا» ست اين که به دست «قدر» رسيد

واي کسي که شک کند اين ماه را، و بعد:

از انس تا به جن و مَلَک اين خبر رسيد

عالم تمام همهمه شد، منتها خبر

گويا فقط به لال و به کور و به کر رسيد

خورشيد چشم بست و زمستان شروع شد

ميراث هر چه ريشه به هر چه تبر رسيد

انکار ماه باب شد و هر چه رعد و برق

با ابرهاي نعره کش و شعله ور رسيد

آتش گرفت خانه ي ماه و شکست و سوخت ـ

پهلوي «آن» که آمد و تا پشت در رسيد

پيغمبر جديد به شيطان که سجده کرد

نوبت به ثبت معجزه ـ شق القمر ـ رسيد

محراب غرق خون شد و تاريخ مسخ شد

وقت صعود شرّ و سقوط بشر رسيد...

شاعر چنان شکست در اين غم، که هم زمان ـ

با مرگ ماه، پير شد و جان سپرد، جان!

آن که نبود و بود، صدا زد: بمان، نرو!

عمرت به نيمه هم نرسيده، نرو، بمان!

آن وقت در جنازه ي او از خودش دميد

دستور داد: زنده شو! لب باز کن! بخوان!

شاعر نفس کشيد، دوباره نفس کشيد

اما به سمت عقربه ها نه، به عکس آن؛

يعني پس از جواني و پيري و بعد مرگ

اين بار مُرد و پير شد و باز شد جوان

وقتي نشست، شعر دوباره شروع شد

هر واژه شد مسافر و هر بيت، کاروان

پس کاروان رسيد به مردي خداي وار

فرزند آب و آينه،دريا و کهکشان

لب که گشود، عطر بهار از لبش وزيد

لب را که بست، قافيه خشکيد و شد خزان

با او کمي فضاي غزل عاشقانه شد

شاعر نوشت: مي شود از چشم هايتان ـ

شعري سرود تا همه ي شاعران شهر

حيران شوند و واله و انگشت بر دهان

اما چگونه مي شود از دردتان نوشت؟

از درد، درد رسيده به استخوان!

از دردهاي مرد سترگي که لشکرش:

يا «بندگان» شهوت و يا «بندگان» نان

مردي شگفت، «کوخ» تباري که جاي «جنگ»

با «صلح» داد هيبت هر «کاخ» را تکان

با همسري به هيأت جادو، زني که داشت ـ

در عمق چشم هاش دو تا جام شوکران

عمري «کبوتر»ي که خود از عرش بود، بود ـ

با «جغدِ» هم پياله ي شيطان، هم آشيان

آخر کدام درد، از اين درد، دردتر»

مردي درون خانه ي خود بين دشمنان!

«خون جگر»؟ نه، «خون» و «جگر» آمدند و شد ـ

درياي نور، چشمه ي خون از لبش روان!

لبريز تير شد کفنش، شهر، کِل کشيد

ننگ آن قدر که لوح و قلم، اَلکن از بيان

آخر چه نسبتي ست ميان «شهيد و صلح»

يا بين «دفن و شادي» و «تابوت با کمان»؟!

سوگ آنچنان وزيد که شاعر به باد رفت

بادي چنان سياه که تاريک شد جهان

هر بيت: کاروان عزا و عذاب شد

هر واژه: يک مسافر زخمي و ناتوان

شاعر نوشت: کشت مرا سوگ اين سفر

بس کن غزل! بمير قلم! لال شو زبان!

اما سفر براي ابد بود و شعر هم ـ

بايد سروده مي شد، بي هيچ بيش و کم

پس صبح صلح، شب شد و تقدير اين سفر

با جنگ خورد فاجعه در فاجعه رقم

شاعر شنيد:«کيست که ياري کند مرا؟»

پس با قلم نوشت:«منم آن...» که لاجرم ـ

شمشيرها کشيده شدند و به خاک ريخت

واژه به واژه خون غزل از رگ قلم

خون لخته لخته ريخت و بر خاک نقش بست ـ

تصويرِ تا هميشه ي يک روحِ بي عدم؛

آن «کشتي نجات» که بر موجي از جنون

با او به رقص آمد، هفتادو دو بَلَم

رقصي پر از معاشقه اي ناب، که فقط

در چشم ما شکست و عزايش شده عَلَم

هر کس رسيد، گفت که «بسيار ظلم شد

بر ساکنان خسته و بي چاره ي حرم

اي واي ما که بانوي اين کاروان زني ست

با گريه هاي دائم و با شانه هاي خم»

خون منتها نوشت که اين مرگ، نيست مرگ

در مرگ اگر غم است، در اين مرگ نيست غم

گفتند «آن چه ديده اي آن روز، چيست؟» گفت:

«زيبايي است آن چه که آن روز ديده ام»

مرگي «چنين ميانه ي ميدانم آرزوست»²

خون باشدم صبوح و «صمد باشدم صنم»³

ساقي اگر که اوست، بريزد به جام ما

هرچه اگر که باده و هر چه اگر که سم

خون، عاقبت نوشت که شاعر چگونه اي؟

شاعر نوشت: کاش که شاعر نمي شدم!

اين شعر مشق امشب من بود و خط زدند

اين مشق را کسايي و محتشم...

خط که زدند، دستي از اعماق دفترش ـ

آمد گرفت آينه اي در برابرش

يعني ببين هر آن چه که بي ديده، ديدني ست

اين روي از جهان تو نَه، روي ديگرش

پس از درون آينه خيل فرشتگان

صف در صف آمدند و گرفتند در برش

عطري وزيد و ذرّه به ذرّه قلم شکفت

پس سبزِ سبز شد خطِ مشکيِ جوهرش

مسجد سروده شد، و قلم شعر تازه اي

حک کرد روي کاشي و بر سنگ مرمرش

ساقي به مسجد آمد و ديدند عرشيان ـ

هنگام سجده در شطي از مِي شناورش

بس که ميان شعله ي هر سجده سوخت، سوخت ـ

محراب و مُهر و سجده و سجاده و سرش

:«سبحان رب» و دست به گيسوي يار برد

:«سبحان رب» سپرد دلش را به دلبرش

«رَب» را هزار مرتبه تکرار کرد و، خواند ـ

اين بيت را به خاطر قندِ مکرّرش

پس مست مست مست شد و پيک پيک پيک

لاجرعه ريخت يا رب و يا رب به پيکرش

آن وقت، رو به شاعرِ خود لب گشود و گفت:

«راه از خطر پُر است؛ هم اول، هم آخرش؛

در وقت جنگ و وقت اسارت چه مي کشيد

جنگ آوري که جنگ نباشد مُيسّرش؟!

جنگ آوري که ماند و کمانش: کتاب شد

تيرش: دعا و منبرش محراب: سنگرش»

ساقي سکوت کرد و گُل بغض، باز شد

اما صداي گريه ي او کرد پرپرش

ارواح پَست، منکر مستي او شدند

از بس که سخت بود بر اين قوم باورش

پس زهر را به ساغر ساقي که ريختند

افتاد ساقي و به زمين خورد ساغرش

روحش که رفت، غربت قبري به خاک ماند

چون لانه اي که پر زند از آن کبوترش...

شاعر سرود لانه و لانه مزار شد

شعرش به سوگ و سوگ به شعرش دچار شد

اما به رغم مرگ که بر واژه ها وزيد

اما به رغم اين که غزل مرگبار شد

گُل کرد ردّ پاي کسي که به يمن او

با يک گل شکفته زمستان بهار شد

مردي رسيد با سبدي نور از بهشت

نوري که شهد و شربت و سيب و انار شد

پس بر تن کوير و در انبوه تشنگان

شهدي چکاند و خاک کوير آبشار شد

از سيب و از انار به هر جاهلي خوراند

عِلمش شکفت و عالم دهر و ديار شد

بر سستي فلاسفه و هرچه که حکيم

دستي کشيد و سُستيِ شان استوار شد

در انجمادِ «جبر» که نوري دميد، جبر ـ

ذرّه به ذرّه ذوب شد و «اختيار» شد

در دشت علم، هرچه غزال رمنده بود

با تير آسماني فکرش شکار شد

مردي که چشمش آينه ي کائنات بود

چشمي که هر که ديد، دلش بي قرار بود

اما چه حيف! دوره ي آيينه هم گذشت

چرخيد چرخ و نوبت گرد و غبار شد

از دست روزگار به يک باره آينه

افتاد و وقتِ واقعه ي احتضار شد...

در احتضار، از لب آيينه خون چکيد

شاعر نوشت: توطئه، شب، کينه، سَم، شهيد!

آيينه که شکست، غزل ماند و مرگ، بعد

واژه به واژه جان به لب بيت ها رسيد

اديان تازه از همه سو شعر را گرفت

هر کس به زعم و سود خودش ديني آفريد

دين نه، که يک مترسک پوشالي مهيب

دين نه، که يک عجوزه ي صد چهره ي پليد

«صوفي» به اخم، گفت که بايد براي دين

کِز کرد و کنج عافيت و عزلتي گُزيد

«زنديق» مست و بي خود و لايعقل و خراب

خنديد و بادِ قهقهه اش سمت دين وزيد

هر گوشه ي زمين خدا، عنکبوت کفر

تاري به گِرد پيکر زخميِ دين تنيد

اين جاي شعر، نوبت او بود، او که شد ـ

بر هر چه قفل بسته ي دين، دست او کليد

او آمد و به کالبد مردگان شهر

با واژه هاي روشن و قدسي ش جان دميد

رگ هاي سرد و منجمد مذهبي عليل

لبريز خون تازه شد و قلب دين تپيد

هرچه مراد و پير و بزرگ و عزيز بود

در حلقه ي ارادت آن مرد شد مريد

او که نسيم بود و از اين بيت که گذشت

ديگر کسي نشاني از او در غزل نديد

يعني که باز پنجره را دست باد بست

يعني گلي شکفت، ولي دست مرگ چيد...

پس کاخ شعر از در و ديوار و پاي بست

با قتلِ گل، ستون به ستون ريخت و شکست

دفتر به سوگ، جامه دريد و ورق ورق ـ

از هوش رفت و گفت که «شيرازه ام گسست»

درياي شعر در تَف طوفان کفر سوخت

کشتيِ روحِ شاعرِ حيران، به گِل نشست

شاعر دچار حيرتِ «بود» و «نبودِ» خود

خود را نوشت «نيست» و خود را نوشت «هست»

بعدش نوشت: واي بر اين قوم پَست، واي!

اين قوم پستِ پست تر از پستِ پستِ پست

«زين قوم پر جهالت ملعون، شدم ملول»⁴

اين قوم «بت» پرست که شد قوم «خود» پرست

پس زير لب، بريده بريده به ضجه گفت:

«واژه به واژه پيکر گل را به روي دست ـ

بايد گرفت و برد از اين شعر تا ابد»

اين را که گفت، پشت غزل تا ابد شکست...

پشت غزل شکست و قلم شد عصاي او

هر جا که رفت، رفت قلم پا به پاي او

شاعر «سکوت ـ ضجّه» زد و خُرد شد، ولي

نشنيده ماند مثل هميشه صداي او

بعدش نوشت از غم مردي که مي رسيد

هر شب به گوش سرد زمين، ناله هاي او

پس واژه ها به هيأت زندان شدند و شد

سلول سرد و ساکت هر بيت: جاي او

مردي که در زمانه ي ارواح شب پرست

خورشيد بود و حبس شدن هم سزاي او

زنداني عجيب و شگفتي که مي شدند

جلادها به شيفتگي مبتلاي او

(نقشه کشيده شد)

:«زنِ طنّاز فتنه گر!

از خود بساز لکّه ي ننگي براي او»

:«رسواي عشق خود کُنمش تا به کام تو

ورد زبان شهر شود ماجراي او»

(نقشه شروع شد)

دو ـ سه روزي گذشت و زن

ماند و حضور عرشي و حُجب و حياي او

پر شد تمام روح زن از سوز، ضجه، زجر

از ناله، ناله، ناله و از هاي هاي او

پس در خودش شکست و شکست و شکست و گفت:

هر که تو نشکني ش و نسازي ش، واي او!

آن قدر روح خاکي زن در خودش گداخت

تا که طلاي ناب شد از کيمياي او

(نقشه کشيده شد)

:«زن محراب و اشک و آه!

نوبت رسيده است به مرگ و عزاي او»

:«او آن پرنده اي ست که بال پريدنش

روح است و مرگ وسعت بام و هواي او»

(نقشه شروع شد)

شبحي شوم بي صدا

خود را دميد در «قدر» و در «قضا»ي او

خرماي مرگ را به دهان برد و مست وصل

مرگي غريب آمد و شد آشناي او...

با مرگِ مرد، پنجره ها بسته تر شدند

چشمانِ سرد و خشکِ غزل، باز، تر شدند

هر فتحه، ضمه، کسره و هرچه قلم نوشت

در خود فرو نشسته و زير و زبر شدند

شاعر وجود ملتهبي شد که هفت شمع

در چشم هاي سوخته اش شعله ور شدند

آن وقت، هشت هاله ي نورِ ازل ـ ابد

ما بين آسمان و زمين هشت «سر» شدند

سرها به شکل هشت قمر، هشت نورِ محض

با هم يکي شدند و قمر در قمر شدند

هر فال شوم و نحس در آن لحظه سَعد شد

خفاش ها: کبوتر و شب ها: سحر شدند

پس نور هشتم آمد و مردي شد و سپس

سمت ديار پارس «حَضَر»ها «سفر» شدند

او که رسيد، خشک درختانِ پيرِ شهر

از ميوه هاي شوق و شعف بارور شدند

لب باز کرد و هرزه علف هاي تلخ دشت

از طعم شهد روي لبش نيشکر شدند

اغراق نيست اين که بگويند شاعران:

از سِحر چشم هاش، بهايم، بشر شدند

در مجلس مناظره يک جلوه کرد و بعد

مردانِ علم و فضل و هنر، بي هنر شدند

اما درست مثل هميشه به سود خود

يک عده بعدِ دم زدن از خير، شر شدند

آنان که در حضور هزاران دختِ سست

بر ريشه ي درخت تنابر، تبر شدند

انگورهاي باغ پس از او شراب؟ نه،

در خُمره هاي سوخته، خون جگر شدند!

صيادها به قصد غزالان بي پناه

از نو، به تاخت، عازم کوه و کمر شدند...

خون غزال ها به زمين ريخت، دانه اي ـ

ريشه دواند در غزل و شد جوانه اي

واژه به واژه جوي غزل بوي خون گرفت

خوني که تا به قافيه شد رودخانه اي

از آن به بعد، هرچه که شاعر نوشت، سوخت؛

هر واژه اي نوشته که شد، شد زبانه اي

طعنه زدند: شعر نگفتي، که نيست اين

نه عاشقانه، نه غزل، و نه ترانه اي!

شاعر ولي نوشت:«غمش شعله شعله زد

بر پشت روح سوخته ام تازيانه اي»

اين شعر، شعر ضجه و زخم و شکستن است

نه شعر جام و شاهد و بزم شبانه اي...

از غم که گفت، نوبت يک شعر ناب بود

از کودکي که سايه ي او آفتاب بود

بس که به داغ و سوگ پدر، ذرّه ذرّه سوخت

در قلبش، آه! خون که نه، سربِ مذاب بود

شاعر نوشت «برکه» و کودک وضو گرفت

آب درون برکه از آن پس گلاب بود

کوچک ولي سترگ، که آن «کودکي» فقط

بر چهره ي «بزرگي» روحش نقاب بود

بر موج موجِ وسعت درياي دانشش

علمُ العلومِ هرچه که عالِم حباب بود

صدها کتاب، در نظرش جمله اي، ولي

يک جمله اش به ديده ي شان صد کتاب بود

کم کم جوان شد و گل عمرش شکفت؟ آه!

اين پرسشي براي ابد بي جواب بود!

دستي نوشت: «زهر» و ، قلم صيحه اي کشيد

گويا زمان، زمان نزول عذاب بود

هفت آسمان اگر چه از اين بانگ، کر شدند

دنيا فقط به عادت ديرينه خواب بود...

خوابي پليد و پست و پر از رعشه ي گناه

در يک شب بدون ستاره، بدون ماه

شاعر به هيأت غزلي شد که بعد از او

دفتر سفيد بود، ولي بيت ها سياه

وقتش رسيده بود که از خود رها شود

راهي شود به سوي دياري بدون راه

راهي که شد، نوشت:قلم، بعد از اين بخند!

خطي بکش به هرچه که افسوس، هرچه آه!

شعر تو نور و عمر تو چاهي به عمق گور

پس با طناب نور، در آي از گلوي چاه

از او بگو که هيچ نمي گفته اش زبان

از او بگو که هيچ نمي ديده اش نگاه

مردي که ناشناخته بوده ست و مانده است

اين بيت گنگ نيز بر اين گفته ام گواه:

طوفان ناوزيده، بر افلاکِ سر به زير

آزادِ در محاصره، سردارِ بي سپاه

مردي که فوق زهد، ولي بُرده شد به عمد

در جشن رقص و عربده و خَمر و قاه قاه

جايي که شعر خواندنش آوار مرگ شد

بر زرق و برق کاخ و به فرّ و شکوهِ شاه

شاهي که با درايت او رو به راه بود ـ

هر کار بس درست، ولي سخت اشتباه!

تا اينکه در ولايت او مُرد هرچه مَرد

روييد هرچه آفت و خشکيد هر گياه

آن قدر کُشت تا «قلم» و «شعر» و «قافيه»

شد «چوب دار» و «ناله ي تاريخ» و «قتلگاه»...

در قتلگاهِ شعر، قلم از عزا نوشت

با واژه هاي مرده ي خود، مرگ را نوشت

اما نه با حروف؛ فقط با سه نقطه از

نفرين و لعنِ ممتد و بي انتها نوشت

از مرد روزهاي کسي نيست، نيست، نيست.

از سالهاي طي شده در انزوا نوشت

از خانه اي بنا شده در چشم مُخبران

از بند و حبس و پچ پچِ جاسوس ها نوشت

از «باد» هاي شوم سياسي و شاخه ها

از «بيد» هاي سستِ به هر سو رها نوشت

از کاخ هاي ساخته از خشت هاي مرگ

از مرگ هاي مخفيِ بي خونبها نوشت

از هر سؤالِ سِرّي و تفتيش اين و آن

از هرچه:کيست؟ چيست؟ کجا؟ کِي؟ چرا؟ نوشت

بس که به نام «خير» پر از «شر» شد اين غزل

«شيطان» قلم به دست گرفت از «خدا» نوشت

تا اينکه با تولد آن نور محض محض

شر را و خير را قلم از هم جدا نوشت

شاعر لباس کهنه به تن، کاسه اي به دست

او را نوشت: شاه و خودش را: گدا نوشت

آن وقت بي صدا و پس از صيحه ي قلم

ابري حضور صاعقه را در هوا نوشت

بعد از حضور صاعقه در بين واژه ها

هر واژه پيش چشم قلم سوخت تا نوشت

ديگر قلم تحمل اين شعر را نداشت

برگشت سطر اول و از ابتدا نوشت...

اي اُف بر اين زمانه و اُف به روزگار!

تا کِي شکست، خُرد شدن، بغض، انتظار؟

تقويم ها نبود تو را ناله مي کنند

در سال هاي ساکت و بي روح و مرگبار

تقويم، بي تو، هرچه که باشد قشنگ نيست

فرقي نمي کند چه زمستان و چه بهار

حتي تمام فلسفه ها بي تو مبهم اند؛

مرزي نمانده بين جهان، جبر، اختيار

دنيا پر است از همه ي چيزهاي شوم

از هرچه اتفاق عبث، تلخ، ناگوار

از زندگي به شيوه ي حيوان، ولي «MODERN»

يعني که: کار، پول، هوس، کار، کار، کار...

از «ISM»هاي پر شده از پوچِ پوچِ پوچ

از طرز فکر هاي طرفدار انتحار

از هرچه ريشه اش به حقيقت نمي رسد؛

از ماسک هاي چهره نما، اسم مستعار

از جنگ هاي خانه بر انداز و بي دليل

از قتل عام، بمب، ترور، چوبه هاي دار

دنيا شبيه بشکه ي باروت، شب به شب ـ

نزديک مي شود به عدم، مرگ، انفجار

من شرط بسته ام که ميايي و مطمئن ـ

هستم برنده مي شوم آخر در اين قمار

يعني که مي رسي و جهان پاک مي شود

از هرچه جسم فاسد و اشباح نابکار

آن وقت با دو دست خودت پخش مي کني

در بين تشنگان جهان، سيبِ آبدار

حرفِ دلم عصاره ي اين چند واژه است:

تا کِي شکست، خُرد شدن، بغض، انتظار؟

اين شعر اگر چه قابلتان را نداشته

آقا! فقط قبول کنيدش به يادگار

اصلاً براي اين که بفهمم چه گفته ام

انگشت روي مصرع دلخواه خود گذار:

ـ يک شعر عاشقانه که مي خواني اش

و يا

ـ يک مشت درد دل که نمي آيدت به کار...

_{1. چون يکي از آنان را به فرزند دختري مژده آيد، از شدت غم و حسرت رخسارش «سياه» و سخت دلتنگ مي شود (آيه ي 58 سوره ي نحل)}

_{2.مولوي:رقصي چنين ميانه ي ميدانم آرزوست}

_{3.حافظ:گفتم صنم پرست مشو با صمد نشين}

_{4.مولوي: زين خلق پر شکايت گريان شدم ملول}

این جماعت کاشتند و دیگران برداشتند

حسین عباسپور — Mon, 30 Dec 2013 07:25:00 GMT

بارها از سفره اش با اینکه نان برداشتند
روز تشيیع تنش تیر و کمان برداشتند

مردم این شهر در ظاهر مسلمان عاقبت
با صدای سکه دست از دینشان برداشتند

بر سر همسایگانش سایه ای پر مهر داشت
از سرش هرچند روزی سایه بان برداشتند

بذر ننگین جسارت بر تنی معصوم را
این جماعت کاشتند و دیگران برداشتند

دست هایی که بر آن تابوت تیر انداختند
چند سال بعد چوب خیزران برداشتند

در سینه اش غم بر لبش اما تبسم داشت

حسین عباسپور — Sun, 21 Jul 2013 07:33:00 GMT

مانند باران بود و بر دل ها ترنم داشت
مانند چشمه لطف سرشارش تداوم داشت

در سفره اش نان جوین خشک بود اما
در کیسه خیرات نان گرم گندم داشت

از برکت دستان او شهری نمک میخورد
شهری که درآزردن قلبش تفاهم داشت

هم دوست هم دشمن نمک بر زخم او پاشید
او باز هم شوق هدایت درد مردم داشت

یا نیمه شب همسایه هایش را دعا میکرد
یا از غمی دیرینه با چاهش تکلم داشت

مرداب ها هرچند قدرش را نفهمیدند
او باز باران ماند و بر دلها ترنم داشت

آقای مهربان! کم تو فرق می کند

سیدمحمدرضا شرافت — Sun, 21 Jul 2013 07:05:00 GMT

مست از غم توام غم تو فرق می کند
محو توام که عالم تو فرق می کند

با یک نگاه می کشی و زنده می کنی
مثل مسیح، نه، دم تو فرق می کند

یک دم نگاه کن که مرا زیر و رو کنی
باید عوض شد آدم تو فرق می کند

تنها کمی به من نظر لطف می کنی؟
آقای مهربان! کم تو فرق می کند

زخمی است در دلم که علاجی نداشته است
جز مرحمت که مرهم تو فرق می کند

اشک غمت برای من احلی من العسل
گفتم برای من غم تو فرق می کند

صلح تو روضه است حماسه است غربت است
ماهی تو و محرم تو فرق می کند

باید خیال کرد تجسم نمود؛ نه؟
نه؛ گنبد تو پرچم تو فرق می کند

لختی بخند قافیه ام را بهم بریز
آقای من! تبسم تو فرق می کند

ای رود! قلیل ها نمی‌فهمندت ...

یوسف رحیمی — Wed, 09 Jan 2013 19:37:00 GMT

چشمان تو غرق خون و لبها پر آه

آتش به دلت شراره می‌زد ناگاه

هر قطره ي خون روی لب تو می‌گفت:

«لا یوم کیومک أباعبدالله»

از آن همه بی‌کسی سخن می‌گویند

از شعله ي آه و سوختن می‌گویند

بالای سرت زینب و عباس و حسین

بر سینه زنان حسن حسن می‌گویند

ای عشق! دلیل ها نمی‌فهمندت

ای رود! قلیل ها نمی‌فهمندت

والله معزّ الاولیائی آقا

هر چند ذلیل ها نمی‌فهمندت

کمی ز غصه ی تو رخنه کرده است به بیرون...

مهدی رحیمی — Mon, 07 Jan 2013 07:21:00 GMT

حسن شدی که غریبی همیشه ناب بماند
رد دو دست ابالفضل روی آب بماند

حسن شدی که سؤال غریب کیست در عالم
میان کوچه و گودال بی جواب بماند

حسین نیز غریب است اگر شبیه برادر...
ولی بناست بقیع حسن خراب بماند

کمی ز غصه ی تو رخنه کرده است به بیرون
تفاوت زن چون "جعده" و "رباب" بماند

به احترام حسینِ سه روز مانده به گودال
بناست زائر تو زیر آفتاب بماند